“BİR MANİNİZ OLMAZSA”

Özlem ÇALLI BOZKUŞ

-AYDIN-

Sabah seslenir yüksek bir tepeden:

“Karşıla hayatı!”

Ne zaman duysam bu iki sözcüğü, içim içime sığmaz. Her gün duyamam.

Bir çiçekle merhabalaşırım, güzelliğini överim. Der çiçek usulca: “Teşekkür ederim.”

Bir kedi duyar bu sohbeti. Açar gözlerini meraklı meraklı. Başını okşarım, bulaşır sabahın sesi ona da. Yaya geçidinde bekleyen bir köpeğe gelir sıra. “Ne akıllısın sen, nereden bilirsin buradan geçmen gerektiğini diye?” sorarım heyecanla. Gözleriyle anlatır o da nedenini. Bir sarılmayı hak etmez mi şimdi bu masum canlı? Sabahı almışımdır yanıma, sırtım yere gelmez benim.

Bir çakıl taşına yazarım sevdiklerimin adını. Denizin kıyısı sessiz ve tenha… Fırlatırım çakıl taşını uzaklara. Elimde olsa karşıda gözüken Samos’a kadar atmak isterim. Orada yaşayan Eleni de atsın bir çakıl taşı, ulaşsın Kuşadası’nın kıyısına. Paylaşmak bir çakıl taşı ile de olur diye yazmak isterim tüm kıyılara.

Evlerin önünden geçerken renkleri boyar gözümü. Bazı evler soluktur. Bir hastalığın sessizliği soldurur evlerin ruhlarını. O sessizlikten bir an önce kurtulsunlar diye dua ederim. İşlerim not defterime sırf unutmayayım diye evin o andaki rengini. Bir daha gördüğümde canlanmış mı rengi diye kontrol ederim.

Bunların hepsi az şey değildir. Bir sabah için hepsi yeterlidir. Yeterli görmek, öyle açar ki kapıları. Nice çilingir ustası yazsın anahtarlarına bu sözcüğü. Açtıkları kapılara uğur getirsin bu sözcük.

Mümkün olsa keşke… Yıldızı ve ayı da ağırlasa sabah… O yıldızları güneşin etrafında görsek… Tırnak içine alınsa güneş yıldızlarla… Aya bir alıntı ile seslense güneş… Gerçekte yoksa hayalde kurarız biz de sahi olduğunu. Kime ne ki hayallerimizden…

Kalpli bir not kâğıdında şöyle bir not bırakırım bir banka:

“Her şey düşündüğünden de güzel aslında. Çok da yorma kendini.”

Biri gelir görür o notu saatler sonra. Bir tebessüm için değmez mi o notu oraya bırakmaya.

Sabah!

Çıktım şimdi ben de bir tepeye.

Sesleniyorum sana: “Anımsattığın her şey için sonsuz teşekkürler sana. Yarın yine görüşelim. Bir manimiz olmazsa.”